Jouw herinneringen aan Joris

Zo toepasselijk hoe het voelde, nadat ik op 27 juli 2025 dat ene telefoontje kreeg Yo ze zijn Joris aan het reanimeren en we je uiteindelijk op 12 augustus 2025 in liefde hebben moeten laten gaan. Joris zal binnen ons gezin altijd aanwezig zijn ook al is hij fysiek niet meer aanwezig, door er met jullie erover te blijven praten, zijn manier van opvoeden mee te nemen in onze dagelijkse bezigheden en de liefde die in ons hart zit.

Zo stil
Dat iedereen wel weet dat dit zo blijft
Voor altijd
Voor altijd en een levenlang het was
Zo stil
Dat iedereen het voelde in zijn lijf
Geen pen
Die ooit nog dit gevoel beschrijven kan

Zo stil dat alle klokken zwegen ja
De tijd stond onbewegelijk
Zo stil en zo verloren ging je weg
Zo stil en zo verloren ging je weg

Ik heb zoveel gehoord en toch komt niets meer bij me aan
En dat is dus waarom ik 's nachts niet slapen kan
Al schreef ik duizend liedjes over dit gemis
Maar nog zou ik niet weten waarom toch dit gevoel voor altijd is

Zo hard
De uren na de klap dreunde zo na
Dat niets nog te bevatten en begrijpen was het was
Zo hard
Dat alles wat we dachten ons alleen maar leegte bracht
Zo moe en zo verslagen waren wij
Nu een stilte bij ons was in plaats van jij

Ik heb zoveel gehoord en toch komt niets meer bij me aan
En dat is dus waarom ik 's nachts niet slapen kan
Al schreef ik duizend liedjes over dit gemis
Maar nog zou ik niet weten waarom toch dit gevoel voor altijd is

Zo stil
Hoewel ik je nog iedere dag mis
En waar je nu ook zijn mag echt het is
helder
Dat stilte nu je vriend geworden is

Ik heb zoveel gehoord en toch komt niets meer bij me aan
En dat is dus waarom ik 's nachts niet slapen kan
Al schreef ik duizend liedjes over dit gemis
Ik zou het echt niet weten ik zou het echt niet weten

Ik heb zoveel gehoord en toch komt niets meer bij me aan
En dat is dus waarom ik 's nachts niet slapen kan
Al schreef ik duizend liedjes over dit gemis
Maar nog zou ik niet weten waarom toch dit gevoel voor altijd is

 

Peggy Guitjens

Luc van den Acker

Hier een herinnering aan Joris een jaar later

Een jaar zonder Joris

Het is nog steeds heel onwerkelijk. We zijn al een jaar niet meer compleet en daar worden we nog dagelijks mee geconfronteerd.
Het zit vaak in de kleine dingen: een nummer op de radio dat onverwacht hard binnenkomt, het uitblijven van de dagelijkse appjes, of het missen van de telefoontjes en spontane bakjes koffie. En natuurlijk de lege stoel tijdens het koffiedrinken na het mountainbiken. De dynamiek binnen onze groep is veranderd en zal nooit meer hetzelfde zijn.
Het is vreemd om te beseffen dat je pas inziet hoe groot de impact is van een goede vriend in je leven, op het moment dat diegene er niet meer is.
Al meer dan tien jaar zagen we elkaar meerdere keren per week.
Nooit stonden we er bij stil dat alles wat we deden – het fietsen, het koken, de weekendjes weg – niet vanzelfsprekend was en dat er een dag zou komen dat alles anders zou worden. Die dag kwam helaas op 27 juli vorig jaar.
Je fietste je laatste rondje door de duinen, kwam ten val en daarna… niets meer. Nooit meer maken we nieuwe herinneringen. Nooit meer beleven we nieuwe avonturen.
De impact van je overlijden is onvoorstelbaar en vele malen heftiger dan ik mij ooit had kunnen voorstellen.

Hoe heeft het zover kunnen komen, wat is er mis gegaan?
Nam je te veel hooi op je vork? Had je stress? Of was het gewoon domme pech en had het ons allemaal kunnen overkomen? Zijn er signalen geweest die we hadden meten oppikken? We zullen hier helaas nooit het antwoord op krijgen.

Kort na je overlijden hebben we het fietsen weer opgepakt. Makkelijk was dat zeker niet; Het waren vooral rondjes door de duinen op de automatische piloot. Diep in gedachten verzonken waarbij allerlei fietsmomenten de revue passeerden. Het heeft lang geduurd voor ik weer een beetje van mijn hobby kon genieten.

Maat, dank voor alle mooie momenten samen, ik ga je nooit vergeten.

Luc van den Aker

11-8-26

Maggy de Wert

Tijdens onze studie bij Scolea had ik het in de auto met Joris over DE boterham met pindakaas. Ik ook liefhebber, maar niet zo extreem als Joris. Ik vertelde hem dat ik een beetje suiker strooi over de pindakaas. En dat bleek zoiets als ‘vloeken in de kerk’. Ik heb enkele minuten aangehoord waarom dat gewoonweg niet kan. En ik heb enkele minuten in een deuk gelegen, want dat bracht hij op zijn manier. We hebben samen uiteindelijk wel geconcludeerd dat een boterham met pindakaas (op welke wijze dan ook) erg lekker is.

Elke boterham met pindakaas (nog steeds altijd met een beetje suiker) gaat daarom gepaard met een hardop ‘sorry Joris’ en een glimlach naar hem.

Maar ook daarnaast zijn er zoveel andere momenten waarop ik aan hem denk. De momenten dat ik hem even zou willen bellen om te sparren of iets te vragen, de intervisies zonder hem, als ik met Cofect te maken heb, afvragen wat Joris zou zeggen en soms ineens zomaar.

Afgelopen dinsdag hadden we een 2^e intervisie sinds vorig jaar. Uiteraard spraken we over Joris en hebben we een toost uitgebracht. We hadden het erover dat over degenen die zijn weggevallen alleen maar goeds wordt gesproken. Dus we probeerden iets te bedenken dat ook Joris was maar wellicht iets irritants. En we kwamen uit op ‘eigenwijsheid’ en soms ‘betweterigheid’. Echter kwamen we ook tot de conclusie dat hij ook wel vaak gelijk had En dat hij dat nooit irritant deed. We konden echt niets anders bedenken. We hebben vervolgens dus maar de leuke, grappige en menselijke momenten met Joris opgehaald.

Ik prijs me gelukkig dat ik Joris heb mogen ontmoeten en heb mogen meemaken. Eerst als studiegenoot en vervolgens als sparringpartner, mentor en opdrachtgever. Altijd een inspirator. En dat zal hij ook altijd blijven.

11-8-26

Ingrid Derks

5 april 2025 bezochten we met een afvaardiging van de kookclub het Wijnfestijn aan de spoorzone in Tilburg.
Serge en ik bedachten op het laatste moment met de fiets (tandem) te gaan. In Tilburg bleek het gros met de trein te zijn gekomen (vrij ongewoon maar ook grappig).

Het was een leuke avond met hapjes, genoeg drank en veel onzin. De app groep die voor die avond werd gemaakt heet dan ook blue tooth, naar de blauwe wijntanden van Luc.

Einde van de avond, vertrokken Serge en ik iets eerder, want wij moesten weer terugfietsen. Bij de garderobe namen we onze jassen aan en stapten we op de fiets. Onderweg belde Joris naar Serge of hij toevallig zijn jas had meegenomen. Serge, z’n zakken genoeg gevuld, lag in een deuk. “Nee jongen, beter op je spullen passen in het vervolg” Nadat hij ophing met Joris lachte hij naar mij “is Joris z’n jas kwijt , of ik ‘m had ”.

De volgende dag trok Serge nietsvermoedend z’n jas aan en stuitte verbaasd op een beugelbakje wat in z’n jaszak zit. “Hoe kom ik hier nu aan?” Joris werd toch maar even teruggebeld met de vraag of hij de volgende keer niet z’n beugel in Serge’s jas wilde stoppen.
Blijkbaar waren de jassen van Serge en Joris bij de garderobe verwisseld.

Joris is zonder jas naar huis gegaan De jassen leken wel enigszins op elkaar (blauw) maar met of zonder capuchon, een andere maat en een beugeltje in de zak had bij Serge een belletje moeten doen rinkelen .

Gelukkig kon iedereen er om lachen.